Rijke vrijdag

Gisterenavond gaf Debby een groot feest ter gelegenheid van haar verjaardag. Dochterlief en schoonzoon zouden er naartoe gaan en wij zouden dan de kindjes gezelschap houden. Vermits we toch in het Leuvense moesten zijn, bezochten we eerst schoonzus L. in de namiddag.

Daarna reden we naar dochterlief waar we uitbundig werden ontvangen door de kindjes. Er was nog tijd voor een gezamenlijk aperitief en avondmaal (met uitstekende Indiase gerechten en interessante gesprekken, onder andere over AI in het onderwijs) en daarna vertrokken de feestvierders naar het Antwerpse.

De kindjes en wij hebben dan nog enkele uurtjes spelletjes gespeeld, naar muziek geluisterd, verteld, getekend, gekleurd en bijgepraat. Zwaar verkouden Elena heeft ook een heel klein beetje gestudeerd.

Nadat de kindjes waren gaan slapen, was het lectuurtijd voor Roger en mij. Roger heeft eindelijk "Flarden" van Koen De Cauter gelezen en ik heb "Recuerdos" van Ivo Hermans diagonaal herlezen. Vooral omdat ik bepaalde passages wilde noteren (over duende en kitsch).

En... eindelijk kreeg ik een - gesproken - antwoord op een bericht van mij van Matadi-vriendin Marie-Rose (ze is slechtziende geworden en heeft het moeilijk met lezen en schrijven).

Iets na middernacht kwamen dochterlief en schoonzoon thuis, enthousiast over de fuif, en reden wij terug naar Haspengouw. 

Deze avond treedt "De Reizende Reiger" op, maar wij gaan niet kijken: na gisteren zou dat te zwaar zijn  voor Roger. Trouwens, ik vraag me af of er in dat gezellig kleine zaaltje plaats zou zijn voor mijn rollator (want parkeren moet altijd vrij ver ervandaan)?

Overlijden van Christine Cotton

Ik heb deze dagen, met de hulp van Roger, vooral huishoudelijk werk ingehaald (één kamer per dag, dus er ligt nog veel werk voor de boeg). Maar ik heb ook tijd gevonden om een vriendin gerust te stellen die in alle staten was omdat haar broer een ernstige hartoperatie moest ondergaan, ik heb even contact gehad met mijn zus en mijn tante-vriendin Françoise (de echtgenote van mijn "Nononc") die allebei met lichamelijke kwalen kampten. En ik heb deze avond geluisterd naar een uitleg van Crèvecoeur over het overlijden van Christine Cotton. Over dat overlijden vertelt Crèvecoeur details die nog erger zijn dan wat ik wist of vermoedde. Echt angstaanjagend is dat! O ja, de link naar het discours van Crèvecoeur voert je naar een privékanaal en je moet dus inloggen als je zijn uitleg wilt horen. 

Tussen stof en monografieën

Na onze snelle boodschappen vandaag (we hadden deze week niet zo heel veel nodig) was ik van plan onze werkkamer onder handen te nemen. Maar toen kwam er een telefoontje van Jan Gerits met de vraag of hij mij de tekst van de volgende Limburgse Monografie ter nalezing mocht doorsturen. Ik wist dat het vrij dringend was, en, toegegeven, ik vind dat veel interessanter werk dan schoonmaken, dus ging ik meteen akkoord.

Kort daarna kreeg ik een mail met als bijlage de tekst van een monografie over een zekere Jules Frère die ik helemaal niet kende (maar die ik nu, enkele uurtjes later, des te beter ken uiteraard).

Dat nalezen was boeiend werk... maar onze werkkamer is weer niet schoongemaakt!

Elena vertelt over "Sunneklaas"

Weer pikten we vandaag Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Thuis at ze een appel en begon ze meteen samen met mij haar Frans te herhalen (geen danslessen meer voor volgend schooljaar). Elena en Matthias kwamen ook thuis, aten een appel of een sinaasappel en gingen op hun kamer studeren. Zeger kwam er ook aan, en een beetje later speelden hij, Eva, Matthias en dochterlief gezelschapsspelletjes terwijl Roger en ik de kranten doornamen

Tegen etenstijd was Elena ook klaar met haar studie. Aan tafel vertelde ze ons wat ze gehoord had over het "Sunneklaas"-feest op het Waddeneiland Ameland (waar ik nog nooit had van gehoord). Hoewel niet bijster vrouwvriendelijk leek het mij toch een heel vrolijke traditie!

Toen we het over de Waddeneilanden hadden, herinnerden Zeger en zijn zus zich een weekend dat we lang geleden met onze vroegere Duitse vrienden J. en G. doorbrachten op het eiland Spiekeroog. En bij mij was het weer nostalgie troef!

Foto's van Denise

Vriendin Denise stuurde me haar foto's van gisteren, waarvan ik er enkele hieronder post (nee, ik heb niet al die gebakjes opgegeten 😆) :

Een mooie herinnering aan die abdij van Park waar ik al van kinds af aan zo graag vertoefde!

Weerzien

Na bijna drie jaar hadden we vandaag om 13 uur in Leuven afgesproken met mijn vriendin en vroegere klasgenote Denise en haar vriend Walter. We pikten ze op aan het station en reden samen naar Grand Café 500. Wij hadden daar al eens gegeten met Zeger en ook één keer met Karel en we wisten dat het er heel lekker is. Dat beaamden Denise en Walter deze keer ook!

We hadden natuurlijk veel bij te praten: nieuwtjes, gezondheid, familie, bezigheden (waaronder nog steeds heel veel reizen voor onze vrienden), lectuur, en herinneringen ophalen. 

Na ons middagmaal reden we naar de abdij van Park. In de vroegere abdijmolen trakteerden Walter en Denise ons op koffie of thee met versnaperingen.

Walter en Denise bewonderden nog de prachtige site (Denise maakte enkele mooie foto's die ze me nog gaat sturen) en uiteraard vertelde ik weer over vroeger, toen ik geregeld met mijn "marraine", en soms met mijn "Nononc", naar de abdij wandelde. 

Tegen 18 uur brachten we onze vrienden terug naar het station en beloofden we elkaar dit volgend jaar te herhalen.

Lachen of wenen?

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Op een zeker ogenblik zie ik in een dossier van een verzetsstrijder, in een door hem in te vullen formulier, staan: "Voor de terdoodveroordeelden die terechtgesteld werden, opgeven: terechtgesteld den... te (plaats):"

En ik schoot onvrijwillig in de lach: alsof die terechtgestelde nog kon invullen waar en wanneer dat gebeurd is! (Uiteraard weet ik ook dat iemand anders dat zal invullen, maar zoals je dat las, gaf het echt de indruk dat de overledene dat moest doen).

Toen we na de vergadering thuiskwamen, vernam ik vlak na elkaar het overlijden van Christinne Cotton en van Magriet Hermans. Toen lachte ik niet meer!