Een platte batterij gooit roet in het eten

De autobatterij moet binnenkort vervangen worden, dat weten we. Maar binnenkort is niet meteen en dus had ik daar helemaal geen rekening mee gehouden bij mijn dagplanning. De bedoeling was vandaag onze wekelijkse boodschappen te doen zodat we morgen, als het nog heter wordt dan de 30°C die we vandaag haalden, geen enkele verplichting zouden hebben.

Maar... de auto wilde niet starten: batterij plat. We belden Touringhulp, die na een hele tijd wachten het probleem kwam verhelpen.  Na nog een klein halfuur stelde Roger voor toch nog aan die boodschappen te beginnen. Wat ik dan weer geen goed idee vond, wegens al veel te laat en eigenlijk tijd om te beginnen koken. We spraken dan af dat we vandaag al bier zouden kopen en de rest van de boodschappen uitstellen (ik heb  immers nog wat proviand in huis). Roger wilde daarna nog heel even rondrijden in onze prachtige streek (en dan vind ik het telkens zo jammer dat we niet meer door bos, veld en wei kunnen trekken).

Daarna kwamen we zo laat thuis dat ik het niet meer de moeite vond om te koken. Na ons voorgerecht, bestaande uit een paar glazen gazpacho, stelde ik voor gewoon wat brood met beleg te eten in de plaats van de voorziene zalm met wortels, erwtjes en uitjes. 

Ons avondmaal heeft ons gesmaakt (en er was opvallend weinig af te wassen) maar of brood (zelfs volkoren) met kaas en fijne vleeswaren vis en groenten kan vervangen, daar twijfel ik sterk aan! 😄

Nog niet klaar

We zijn eindelijk bijna rond met de schoonmaak. Nog twee kamers en het poortgebouw te doen, maar vandaag is het zondag, dus rustdag... en voor volgende week wordt opnieuw een hittegolf aangekondigd. Er staat blijkbaar geschreven dat we deze maand voor de zoveelste keer niet klaar zullen geraken met het huishoudwerk. Ik moet steeds vaker terugdenken aan 1976 (omdat het toen ook zo lang heel warm was maar we desondanks het werk nog aankonden).

Nu, ik weet wel dat wij eigenlijk niet mogen klagen, in vergelijking met de toestand in Frankrijk en Spanje (en egoïstisch als we zijn, zijn we heel blij dat niemand van de familie daar nu op vakantie is en dat de familie in Madrid niet rechtstreeks bedreigd wordt!) 

Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!

Na de inspanning een boeiend interview

Nadat ik vandaag mijn portie "gymnastiek" had gekregen (namelijk door onze overvolle werkkamer eindelijk schoon te maken), vond ik dat ik recht had op wat ontspanning. 

Dat werd dit interview over een tijdschrift dat ik al lang heel interessant vind, namelijk "Alternatif Bien-Etre". Een tijdschrift dat zich vooral verdiept in onderwerpen die een invloed hebben op de gezondheid, zoals voeding, preventie, natuurgeneeskunde, farmaceutische industrie, milieu, therapeutische innovaties en wetenschappelijke controverses.

In deze (Franstalige, maar de automatische vertaling valt mee) video gaat Emmanuel Duquoc, hoofdredacteur van het tijdschrift in op de verbanden tussen Bill Gates, de WHO en het grote volksgezondheidsbeleid dat ons dagelijks leven bepaalt. Hij gaat ook in op de financiering van de Wereldgezondheidsorganisatie, de nieuwe gezondheidswaarschuwingen in verband met het hantavirus, de groeiende rol van grote particuliere stichtingen in de wereldgezondheidszorg, maar ook op de invloed van economische belangen op bepaalde officiële aanbevelingen.

Tijdens dit gesprek loopt één vraag als een rode draad: worden beslissingen op het gebied van volksgezondheid uitsluitend ingegeven door overwegingen van volksgezondheid?

Een sociale dag

Ik ben vandaag heel sociaal geweest! Een hele poos over en weer gemaild met Matadi-vriendin Sabine. We zijn niet zeker dat onze afspraak in augustus zal kunnen doorgaan, wegens ziekte van haar man. We houden alleszins allebei die dag vrij en we zien wel...

Daarna, na onze wekelijkse boodschappen, een lang telefoontje gevoerd met straatgenote V. die me erop wees hoeveel mensen (en vaak vrij jonge) er deze maand wel plots overleden zijn in ons dorp. Door de hitte?

En deze avond heb ik nog even gechat met de moeder van Debby.  Gelukkig hoefde ik niet te koken: deze avond stonden er mosselen op het menu, en die maakt Roger altijd klaar.

Nationale feestdag in familiekring

Vandaag werden we verwacht bij dochterlief en schoonzoon, waar Zeger ook al op ons wachtte... met een verrassing: een tricolore lint, want het is immers 21 juli (en dan is het niet enkel de verjaardag van mijn tante-vriendin Françoise 😃)! Elena en Eva gaven ons een dikke knuffel en Eva had ook een cadeautje voor ons: een prachtig zelfgemaakt armbandje (als ik goed begrepen heb in macramé).

Het was zalig zomerweer en we zaten een hele tijd in de tuin, in de schaduw van een parasol, te keuvelen en bij te praten. Iedereen miste wel Matthias, die op scoutskamp is.

Zeger vertelde over De MEL van dit jaar, de meisjes en hun ouders over hun vakantieactiviteiten, we spraken over de voorbije hittegolf en, vermits Zeger weer nieuwe spelletjes bij zich had, gingen we iets later "Set" spelen op het terras.

En dan gingen we aan tafel voor een heerlijke stoofschotel met gebakken aardappeltjes en door Eva aangemaakte salade, gevolgd door een ijsje met verse aardbeien. Ik heb gesmuld (deze keer ook van het dessert). 

Daarna speelden de kinderen en kleinkinderen nog een spelletje, maar zijn Roger en ik (na nog een kopje koffie of thee) terug naar Haspengouw gereden.